MALARZE FLAMANDZCY

zzj

Malarze flamandzcy w XV w. mieli więc do dyspo­zycji najpiękniejsze tkaniny włoskie, które zakupywano na ubiory liturgiczne, ubiory dworskie, np. książąt burgundzkich i patrycjatu miejskiego; tym się tłumaczy największa po malarstwie włoskim ilość wzorzystych tkanin w obrazach mistrzów flamandzkich, zarówno w portretach, jak i kompo­zycjach religijnych. W okazach zabytkowych tkanin włoskich z XV w., przechowywanych w zbio­rach muzealnych, zauważyć można duże różnice pod względem jakości tkanin. Niektóre z tkanin o    dekoracyjnych dużych motywach są sztyw­ne ; aksamitne partie ornamentu są rzadziej tkane, w innych fragmentach tkanina jest miękka, podatna, bardzo cienka, wykonana ze szlachetniejszego surowca.

TKANINY WŁOSKIE

Orla13_Materialy_(13_of_51)

Tkaniny włoskie XIV w. miały duży zbyt; do południowej Francji dostawały się transpor y genueńskich. W początkach XV w. żaglowce weneckie regularnie juz. przewoziły do portu w Aigues-Mortes wyroby weneckie. Od 1317 r. przypada otwarcie regularnego ruchu We necji do Niderlandów. Kantor w Bruges, który istniał przez trzy wieki, zaopatrywał Flandrię inne krajem, który posiadał własny przemysł jedwabniczy, była południowa His°p“ pozująca aż do 1492 , (do zdobycia Granady przez Hiszpanów) pod panowaniem muzułmańskich Maurów. Jedwabniczy przemysł Hiszpanii był wysoko rozwinięty w IX w. przez Maurów którzy jeszcze przed przybyciem do Hiszpanii znali dobrze tkactwo jedwabiu. Ikaniny mauretańskie miały w ornamentacji styl geometryczny; najczęściej były to me kończące s,ę siec, mo­tywów abstrakcyjnych lub wici roślinnej tak stylizowanej, że mało przypominała swe orga­niczne pochodzenie.

TKANINY LNIANE I BAWEŁNIANE

Najstarszy zachowany w Euro­pie okaz wschodniej cienkiej tkaniny lnianej był użyty w IX w. do okrycia relikwii; analiza fragmentu wykazała 45 nitek osnowy i 50 nitek wątku na 1 cm2. Według relacji Marko Polo (1254—1323) przejrzyste delikatne płótno robiono za jego czasów w Armenii. We Francji nadano takiej tkaninie nazwę bougran; delikatność jej stała się wzorem dla tkaczek płótna w Europie. W ciągu XIV w. spro­wadzano takie płótno {bougran) z Azji i Cypru oraz grubsze nieco wyroby lniane na prześcieradła, zasłony łoża i poszewki na poduszki, robione w tym czasie w kształcie kwadratów sznurowanych na brzegach.

MAŁO WIDOCZNE OBUWIE

Po opuszczeniu pasa na biodra w ubiorach męskich ten sam sposób noszenia pasa kobiecego na­daje mu inną szerokość i formę okucia metalowego. Przy wyciętych na bokach modelach sukni kobiecej widoczne były pasy, które złożone były z ogniw łączonych zawiaskami i podszytych skórą. Często ozdoby metalowe umieszczone na pasach miały formę wydłużoną, prostokątną lub kwadratową, zbliżoną do metalowych klejnotów umieszczanych na przodzie sukni w rodzaju corset fendu . W Niemczech pasy kobiece, zwa­ne dusing, zbliżone były kształtem i szero­kością oraz umieszczeniem klamry na przodzie do rycerskich pasów męskich.Obuwie kobiece było, przy długości niektórych ubiorów kobiecych, mało wi­doczne. 

ZABIEGI KOSMETYCZNE

W niektórych odmianach fryzury, pokryte tkaniną oplataną złotym galonem, starano się upodobnić do skrętów baranich rogów. Na wszystkich zabytkach sztuki francuskiej w XIV w. spotyka się stale u kobiet wysoko sklepione i wypukłe czoło, cienkim łukiem zarysowane brwi powyżej wygolonych starannie własnych. Jest to typ idealnej urody, którą kobiety usiłowały osiągnąć przez usuwanie wło­sów dla podwyższenia czoła i regulowanie brwi. Te zabiegi kosmetyczne nadawały twarzy kobiecej wyraz stałego zdziwienia i naiwności, a przez nadmierną wysokość czoła rysy twarzy przypo­minały proporcje profilu dziecka. Ideał piękności kobiecej w rozumieniu drugiej połowy XIV w. przekazali z finezją ówcześni artyści francuscy, zarówno w dziełach malarskich, jak i w rzeźbach pełnych. 

Stylista

Wybierając się na zakupy, niektórych ludzi trapi problem, czy w danej kreacji jest im na pewno dobrze, czy pasuje to do ich kształtów ciała i czy na pewno dany ciuch jest aktualnie modny. Przyjaciółki i znajome nie zawsze są szczere. Często nie chcąc nam sprawić przykrości mówią nam, że wyglądamy w czymś dobrze, pomimo, że wcale nie jest to prawdą. Doskonałym wyjściem z takiej sytuacji jest wybranie się na zakupy wraz z wynajętym stylistą. Jest to osoba, która doskonale zdaje sobie sprawie co aktualnie w modzie ‘’piszczy”. Często takie osoby są po specjalnych szkołach, lub szkoleniach. Dzięki swoim gustom i trafnym decyzjom pomogą nam zmienić się w prawdziwą gwiazdę mody. Wynajęcie stylisty wiąże się z pewnymi kosztami, jednak możemy być pewni, że te pieniądze będą dobrze zainwestowane. Przecież ciuchy są niczym nasza druga skóra, a w niej musimy się czuć dobrze. Zakupy ze stylistą mogą być także świetną zabawą. Pokazują jak doskonale połączyć przyjemne z pożytecznym. My świetnie się bawimy, a w naszym koszyku lądują doskonałe kreacje.

Moda męska

Moda od lat była uznawana za domenę typowo damską. Jednak przecież i panowie pragnęliby ładnie wyglądać. Podobać się sobie i przede wszystkim paniom. Dobrze dobrany, modny strój, pomaga zwrócić na siebie uwagę, oraz podkreśla charakter mężczyzny. Moda męska znacząco różni się od mody przeznaczonej dla kobiet. W modzie damskiej dominują kolory, dodatki, oraz awangardowe i futurystyczne łączenia materiałów. W modzie męskiej ta sprawa wygląda zupełnie inaczej. Panowie stawiają raczej na klasyczne ubrania. Nie ‘’szaleją” za bardzo z kolorami, ale raczej stawiają na stonowane barwy. Większość magazynów o modzie przedstawia mężczyzn w eleganckich, wieczorowych kreacjach. Właśnie w takich strojach panowie czują się najlepiej. Ważną rolę w stroju mężczyzny pełnią dodatki, takie jak portfel, okulary przeciwsłoneczne, oraz pasek do spodni. Ważne aby były one markowe i trwałej jakości. Tutaj doskonale sprawdza się powiedzenie, że ważna jest jakość, a nie ilość. Panom na zakupy polecamy wybrać się z jakąś zaprzyjaźnioną kobietom. Przecież to im mamy się podobać.

Moda dziecięca

Skończyły się czasy, gdzie tylko dorośli chcieli być modnie ubrani. Dzieci miało być przede wszystkim ciepło. Nikt nie martwił się oto, czy dany ubiór jest modny czy raczej nie. Jednak teraz domy mody swoich potencjalnych klientów poszukują również wśród najmłodszych. Moda dziecięca jest dziedziną mody, która bardzo prężnie się rozwija. Prawie każda galeria handlowa ma co najmniej kilka butików przeznaczonych wyłącznie dla dzieci. Znane marki i renomowane domy mody tworzą drogie i ekskluzywne kreacje przeznaczone właśnie dla najmłodszych. Bardzo często są to dokładne kopie kreacji, jakie noszą dorośli. Ciuchy dla dzieci, mimo że na ich produkcje potrzeba mniej materiałów, wcale nie różnią się ceną od ciuchów dla dorosłych. Zdarza się nawet, że są droższe. Jednak czasem warto wybrać kilka ubranek dla naszego dzieciaczka z górnej półki. Są one wytworzone z lepszych materiałów, dzięki czemu nie podrażniają delikatnej skóry dziecka, oraz nie ulegają zniszczeniu. Nie ma co oczywiście być nadmiernie rozrzutnym, ponieważ nasza pociecha szybko wyrośnie z aktualnego rozmiaru.

Moda damska

Stare przysłowie mówi, że najlepszym przyjacielem kobiety są diamenty. Ale kobiety maja jeszcze jednego przyjaciela. Są nim zakupy i moda. Panie uwielbiają wybierać się do przeróżnych butików, oraz centrum handlowych, aby tam zaopatrywać się w najnowsze kreacje. Tą słabość doskonale znają domy mody. Właśnie one tworzą modę damską i wymyślają najnowsze kreacje dla kobiet. Moda damska to świetnie prosperujący biznes. Aby skompletować cały strój kobiet potrzebuje naprawdę wiele elementów ubioru. Panie chodzą więc po sklepach i wybierają takie rzeczy jak suknie, spódnice, spodnie, kreacje wieczorowe, torebki, dodatki i wiele innych. Moglibyśmy wyliczać bez końca. Moda damska jest specyficzną dziedziną mody. Zmienia się ona praktycznie każdego sezonu. A panie, pragnące za nią podążać zmieniają wyposażenie swoich szaf. A ciuchy dla kobiet wcale nie należą do najtańszych. Kobiety często stawiają na wyróżniające się, drogie kreacje. Wszystko z powodu, że lubią czuć się wyróżnione. Ale chyba właśnie dlatego panowie tak za nimi szaleją.

Krótkie swetry

Często kupowane są krótkie swetry, które mogą być noszone zarówno do spodni jak i spódnic. Swetry te kończą się przeważnie na wysokości bioder, gdzie mają wrobiony ściągacz, który idealnie dopasowuje je do ciała. Mogą być zarówno wkładane przez głowę jak i rozpinane, dzięki czemu trafiają w gusta i zapotrzebowanie wszystkich klientów. Krótkie swetry są często robione z grubych materiałów, aby chronić przed zimnem i nadają się wtedy na wyjątkowo chłodne dni. Często produkowane są dla mężczyzn, jednak te są w bardziej stonowanych kolorach niż swetry damskie. Zróżnicowanie wzorów jest również mniejsze niż w przypadku swetrów damskich. Często są produkowane z zapięciem na zamek błyskawiczny, który powoduje większa szczelność, dzięki czemu możemy czuć większy komfort. Krótkie swetry są wspaniałym rozwiązaniem do krótkich kurtek, dzięki czemu możemy być ciepło ubrani, a zarazem czuć komfort, że nic nie wystaje nam spod spodu. Dodaje nam to swobody w doborze garderoby jak również nie musimy marznąć.

AKSAMITY

pobrane

W tkactwie włoskim zaznaczyła się na początku XV stulecia zmiana w zakresie techniki tkac­kiej: wprowadzono — przy równoczesnym zmniejszeniu produkcji ciężkich brokatów — aksamity. Okres przejściowy dostosowania do nowej techniki odpowiednich motywów dekoracyjnych trwał aż do 1430 r. Nazwa samit lub hexamiton była używana w XIII i XIV w. dla tkanin wzorzystych, jedwabnych, wielobarwnych, wieloosnowowych, z dodatkowymi wątkami, ale o powierzchni gładkiej. Tkaniny oznaczone nazwą panni velhi(i, sciamilo veUuto, ve!ours — które pojawiły się w Italii około 1400 r. — są dopiero aksamitami w obecnym znaczeniu. W technice tkania aksamitów zastosowano dwie osnowy, z których spodnia przeznaczona była wraz z wątkiem na tło, druga zaś osnowa, wierzchnia, tworzyła na podłożonych prętach szeregi pętelek uchwyconych wątkiem.

ŻYWSZY ROZWÓJ TKACTWA

2015-01-30_09-49_2497f296913bda427a38ee3403e9392e

Nawet tkaniny z francuskimi liliami heraldycznymi były kane w Lukce. Żywszy rozwoj tkactwa francuskiego datuje się dopiero od drugiej połowy XV w. od sprowadzenia specjalistów Włochów do Lyonu, a następnie w 1470 r. do Tours. W cesarstwie niemieckim tkactwo jedwabiu w Regensburgu naśladowało pasowe podziały i ornamenty tkanin włoskich . Dla oszczędności drogiego surowca jedwabnego tkaniny Regensburga były połjedwabne, dodatkowa lniana osnowa nadawała im grubość. Powierzchnia tkaniny była pokry- a cienką warstwą jedwabiu z wątku ujętego cienką osnową wiążącą. Kolory tkanin w Regensburgu były rozdzielone strefami, przy czym me zawsze zważano na jednolitość barwy raportu ornamentu.

ZESTAWIENIE MOTYWÓW

samsung-galaxy-note-4-reklama-how-to-note-siostra-brat-tata-960x540

Tkanin o takim zestawieniu motywow używano na ubiory. Zapewne niektóre z ubiorów w pasy kolorowe znane z fresków sieneńskich, jak Ambrogia Lorenzettiego (zm. ok. 1348 r.) oraz freski w kaplicy hiszpańskiej w S. Mana Novella były nic tylko z sukna, ale również z jedwabiu. Wiele motywów pasowych ze zwierzętami przeszło z jed­wabnych tkanin włoskich XIII w. do dwubarwnych, ozdobnych tkanin z płótna, wyrabianych w Perugii, przedstawionych w malarstwie XIV w. u Simona Martiniego, a powtarzanych aż do XVI w. bez większych zmian. Istniejące w XIII w. poza Wiochami ośrodki tkactwa artystycznego posiadały raczej zasięg lo­kalny. Zrodła historyczne podają wiadomości o tkaczach jedwabiu (1260) w Paryżu Rouen Avien Montpellier Nimes. Przemyśl francuski byl mało rozwinięty, sprowadzano więc z Włoch i ze Wschodu duze ilości tkanm jedwabnych.

BIEDNA LUDNOŚĆ MIASTA

pobrane (1)

Na wzór Ulm zorgani­zowana była wytwórczość tkanin bawełnianych w Strasburgu. W Szwajcarii obok starego cechu płócienniczego z 1268 r. magistrat Bazylei założył w latach 1367—1377 warsztaty tkackie bawełny, w których miała pracować biedna ludność miasta. Wyroby z Bazylei były przeważnie wzorzyste, z motywem ptaków lub ornamentów geometrycznych. Z wyjątkiem Bazylei inne tkalnie bawełny w Szwajcarii nie były ujęte w ciasne formy organizacyjne cechu i pomimo wysiłków wprowadzania nowych wzorów tkanin Bazylea, Fryburg i Zurych z trudnością utrzymywały eksport za granicę. W początkach XVI w., za przykładem Mediolanu, w ośrodkach tkactwa bawełny w Niemczech i Szwajcarii wprowadzono nowy wyrób, znany bombasin; była to tkanina efektowna, z częścią osnowy jedwabną, podwójną.

POPYT NA CIENKIE PŁÓTNA

Hakama

Popyt na cienkie płótno wiąże się. ze starannym, a nawet ozdobnym szyciem bielizny osobistej, która od XIII w. pojawia się niezależnie od ubioru spodniego. Wzmianki literackie z XIII w. wspomi­nają o wyszywaniu złotem i fałdowaniu koszul męskich i kobiecych. Z zachowanych francuskich rachunków XIV w. widać, że sprawiano zwykle po 6 lub 12 koszul z cienkiego płótna; w XV w. uży­wano na bieliznę nawet białego jedwabiu. Wyroby tamtejszych barchanników miały nieograniczony zbyt na jarmar­kach niemieckich, a także we Włoszech, Francji i Andaluzji. W Ulm wyrabiano różne gatunki tkanin, od delikatnych z czesanej bawełny aż do produktów filcowanych z bawełny odpadkowej.