Tanie, modne ubrania

Dla wielu ludzi bycie modnym kojarzy się z kupowaniem drogich ubrań w luksusowych butikach. Jednak wcale nie jest to prawdą. Aby być modnym nie jest nam potrzebny wcale majątek. Wystarczy zastosować kilka sztuczek. Po pierwsze ciucholandy, lub jak kto woli second-handy. Są to sklepy, gdzie możemy znaleźć prawdziwe perełki. Sklepy te zajmują się dystrybucją oraz sprzedażą odzieży używanej. Często jest to odzież markowa, sprowadzana z krajów skandynawskich lub zachodnich. Wystarczy kilka złotych by wyjść z second – handu z nową rzeczą. Innym sposobem na podążanie za trendami, jest śledzenie wszelkiego rodzaju promocji. Prawie każdego sezonu galerie handlowe i butiki urządzają promocje. Wystarczy wykorzystać okazję i zakupić kilka wybranych rzeczy. Są takie kreacje, które pomimo upływającego sezonu z mody nie wychodzą. I to właśnie na nie powinniśmy stawiać. Czasem wystarczy naprawdę niewiele, aby wyglądać modnie. Nie najważniejsza jest tu gotówka, lecz własna fantazja i pomysł na dobór stroju.

Sportowy luz

Pomimo, że moda najczęściej prezentuje kolekcje wieczorowe, eleganckie, to jednak możemy również być modni, pomimo tego, że będziemy ubrani luźno, na sportowo. Cichu na co dzień mają spełniać dwie role. Po pierwsze być wygodne, a po drugie wyglądać ładnie, modnie i schludnie. Oby dwie role stoją na tej samej pozycji, ponieważ każda jest równie ważna. Sportowe ciuchy wcale nie wykluczają bycia modnym. Do sportowego stroju możemy „przemycić” troszkę elegancji. Zamiast zwykłej koszulki, możemy założyć polo, czyli koszulkę z kołnierzykiem. Właśnie ten kołnierzyk doda naszemu sportowemu stroju odrobinę elegancji i szyku. Sprawa obuwia jest jeszcze prostsza. W wielu butikach znajdziemy obuwie typu causa, czyli po polsku niezobowiązujące. Wybierając je do naszego stroju będzie nam wygodnie, ale będziemy wyglądali modnie, oraz dużo bardziej elegancko niż w typowych adidasach. Dziś wybór odzieży jest tak duży, że na pewno nie będziemy mieli problemu, żeby wyglądać elegancko, a jednocześnie było nam wygodnie. W końcu ciuchy to nasza druga skóra.

Sweterki dla dzieci

Coraz częściej rodzice kupują sweterki dla dzieci, aby ubierać ich ciepło i ślicznie. Obecnie produkcja sweterków tak bardzo posunęła się do przodu, co sprawia, że ich wzory są przeróżne. Dzięki temu możemy dzieci ubierać w prześliczne sweterki i cieszyć się ich wspaniałym wyglądem. Coraz więcej firm zajęło się produkcją sweterków dla dzieci, dzięki temu każdy może ubrać swoją pociechę najpiękniej na świecie. Sweterki dla dzieci są niezwykle dekoracyjne, kolorowe i zawierają wspaniale motywy, z których dzieci niezwykle się cieszą. Dla każdego dziecka bardzo ważne jest, aby na sweterku mieć postać z ulubionej bajki, którą można się poszczycić wśród kolegów. Obecnie materiały, z których produkowane są sweterki dla dzieci są niezwykle przewiewne i nie powodują przepocenia dziecka. Takie właśnie sweterki są dla dzieci najwygodniejsze i sprawiają, że nasze pociechy chętniej je ubierają. Sweterki te są cudowną dekoracją dla naszej pociechy, a zarazem chronią przed utratą ciepła i w dużym stopniu ogrzewają dzieci.

Krótkie swetry

Często kupowane są krótkie swetry, które mogą być noszone zarówno do spodni jak i spódnic. Swetry te kończą się przeważnie na wysokości bioder, gdzie mają wrobiony ściągacz, który idealnie dopasowuje je do ciała. Mogą być zarówno wkładane przez głowę jak i rozpinane, dzięki czemu trafiają w gusta i zapotrzebowanie wszystkich klientów. Krótkie swetry są często robione z grubych materiałów, aby chronić przed zimnem i nadają się wtedy na wyjątkowo chłodne dni. Często produkowane są dla mężczyzn, jednak te są w bardziej stonowanych kolorach niż swetry damskie. Zróżnicowanie wzorów jest również mniejsze niż w przypadku swetrów damskich. Często są produkowane z zapięciem na zamek błyskawiczny, który powoduje większa szczelność, dzięki czemu możemy czuć większy komfort. Krótkie swetry są wspaniałym rozwiązaniem do krótkich kurtek, dzięki czemu możemy być ciepło ubrani, a zarazem czuć komfort, że nic nie wystaje nam spod spodu. Dodaje nam to swobody w doborze garderoby jak również nie musimy marznąć.

MALARZE FLAMANDZCY

zzj

Malarze flamandzcy w XV w. mieli więc do dyspo­zycji najpiękniejsze tkaniny włoskie, które zakupywano na ubiory liturgiczne, ubiory dworskie, np. książąt burgundzkich i patrycjatu miejskiego; tym się tłumaczy największa po malarstwie włoskim ilość wzorzystych tkanin w obrazach mistrzów flamandzkich, zarówno w portretach, jak i kompo­zycjach religijnych. W okazach zabytkowych tkanin włoskich z XV w., przechowywanych w zbio­rach muzealnych, zauważyć można duże różnice pod względem jakości tkanin. Niektóre z tkanin o    dekoracyjnych dużych motywach są sztyw­ne ; aksamitne partie ornamentu są rzadziej tkane, w innych fragmentach tkanina jest miękka, podatna, bardzo cienka, wykonana ze szlachetniejszego surowca.

AKSAMITY

pobrane

W tkactwie włoskim zaznaczyła się na początku XV stulecia zmiana w zakresie techniki tkac­kiej: wprowadzono — przy równoczesnym zmniejszeniu produkcji ciężkich brokatów — aksamity. Okres przejściowy dostosowania do nowej techniki odpowiednich motywów dekoracyjnych trwał aż do 1430 r. Nazwa samit lub hexamiton była używana w XIII i XIV w. dla tkanin wzorzystych, jedwabnych, wielobarwnych, wieloosnowowych, z dodatkowymi wątkami, ale o powierzchni gładkiej. Tkaniny oznaczone nazwą panni velhi(i, sciamilo veUuto, ve!ours — które pojawiły się w Italii około 1400 r. — są dopiero aksamitami w obecnym znaczeniu. W technice tkania aksamitów zastosowano dwie osnowy, z których spodnia przeznaczona była wraz z wątkiem na tło, druga zaś osnowa, wierzchnia, tworzyła na podłożonych prętach szeregi pętelek uchwyconych wątkiem.

TKANINY WŁOSKIE

Orla13_Materialy_(13_of_51)

Tkaniny włoskie XIV w. miały duży zbyt; do południowej Francji dostawały się transpor y genueńskich. W początkach XV w. żaglowce weneckie regularnie juz. przewoziły do portu w Aigues-Mortes wyroby weneckie. Od 1317 r. przypada otwarcie regularnego ruchu We necji do Niderlandów. Kantor w Bruges, który istniał przez trzy wieki, zaopatrywał Flandrię inne krajem, który posiadał własny przemysł jedwabniczy, była południowa His°p“ pozująca aż do 1492 , (do zdobycia Granady przez Hiszpanów) pod panowaniem muzułmańskich Maurów. Jedwabniczy przemysł Hiszpanii był wysoko rozwinięty w IX w. przez Maurów którzy jeszcze przed przybyciem do Hiszpanii znali dobrze tkactwo jedwabiu. Ikaniny mauretańskie miały w ornamentacji styl geometryczny; najczęściej były to me kończące s,ę siec, mo­tywów abstrakcyjnych lub wici roślinnej tak stylizowanej, że mało przypominała swe orga­niczne pochodzenie.

ŻYWSZY ROZWÓJ TKACTWA

2015-01-30_09-49_2497f296913bda427a38ee3403e9392e

Nawet tkaniny z francuskimi liliami heraldycznymi były kane w Lukce. Żywszy rozwoj tkactwa francuskiego datuje się dopiero od drugiej połowy XV w. od sprowadzenia specjalistów Włochów do Lyonu, a następnie w 1470 r. do Tours. W cesarstwie niemieckim tkactwo jedwabiu w Regensburgu naśladowało pasowe podziały i ornamenty tkanin włoskich . Dla oszczędności drogiego surowca jedwabnego tkaniny Regensburga były połjedwabne, dodatkowa lniana osnowa nadawała im grubość. Powierzchnia tkaniny była pokry- a cienką warstwą jedwabiu z wątku ujętego cienką osnową wiążącą. Kolory tkanin w Regensburgu były rozdzielone strefami, przy czym me zawsze zważano na jednolitość barwy raportu ornamentu.

ZESTAWIENIE MOTYWÓW

samsung-galaxy-note-4-reklama-how-to-note-siostra-brat-tata-960x540

Tkanin o takim zestawieniu motywow używano na ubiory. Zapewne niektóre z ubiorów w pasy kolorowe znane z fresków sieneńskich, jak Ambrogia Lorenzettiego (zm. ok. 1348 r.) oraz freski w kaplicy hiszpańskiej w S. Mana Novella były nic tylko z sukna, ale również z jedwabiu. Wiele motywów pasowych ze zwierzętami przeszło z jed­wabnych tkanin włoskich XIII w. do dwubarwnych, ozdobnych tkanin z płótna, wyrabianych w Perugii, przedstawionych w malarstwie XIV w. u Simona Martiniego, a powtarzanych aż do XVI w. bez większych zmian. Istniejące w XIII w. poza Wiochami ośrodki tkactwa artystycznego posiadały raczej zasięg lo­kalny. Zrodła historyczne podają wiadomości o tkaczach jedwabiu (1260) w Paryżu Rouen Avien Montpellier Nimes. Przemyśl francuski byl mało rozwinięty, sprowadzano więc z Włoch i ze Wschodu duze ilości tkanm jedwabnych.

BIEDNA LUDNOŚĆ MIASTA

pobrane (1)

Na wzór Ulm zorgani­zowana była wytwórczość tkanin bawełnianych w Strasburgu. W Szwajcarii obok starego cechu płócienniczego z 1268 r. magistrat Bazylei założył w latach 1367—1377 warsztaty tkackie bawełny, w których miała pracować biedna ludność miasta. Wyroby z Bazylei były przeważnie wzorzyste, z motywem ptaków lub ornamentów geometrycznych. Z wyjątkiem Bazylei inne tkalnie bawełny w Szwajcarii nie były ujęte w ciasne formy organizacyjne cechu i pomimo wysiłków wprowadzania nowych wzorów tkanin Bazylea, Fryburg i Zurych z trudnością utrzymywały eksport za granicę. W początkach XVI w., za przykładem Mediolanu, w ośrodkach tkactwa bawełny w Niemczech i Szwajcarii wprowadzono nowy wyrób, znany bombasin; była to tkanina efektowna, z częścią osnowy jedwabną, podwójną.

POPYT NA CIENKIE PŁÓTNA

Hakama

Popyt na cienkie płótno wiąże się. ze starannym, a nawet ozdobnym szyciem bielizny osobistej, która od XIII w. pojawia się niezależnie od ubioru spodniego. Wzmianki literackie z XIII w. wspomi­nają o wyszywaniu złotem i fałdowaniu koszul męskich i kobiecych. Z zachowanych francuskich rachunków XIV w. widać, że sprawiano zwykle po 6 lub 12 koszul z cienkiego płótna; w XV w. uży­wano na bieliznę nawet białego jedwabiu. Wyroby tamtejszych barchanników miały nieograniczony zbyt na jarmar­kach niemieckich, a także we Włoszech, Francji i Andaluzji. W Ulm wyrabiano różne gatunki tkanin, od delikatnych z czesanej bawełny aż do produktów filcowanych z bawełny odpadkowej.